Ja, het is een ‘stilleke’ hé.

Een stil watertje met diepe gronden.

Als ik dit soort dingen hoor, rol ik eens met mijn ogen.

Want ik weet ondertussen dat er in zo’n stil waterke heel vaak ook een vrouw zit met enthousiasme en vuur. Met passie en rebellie. Die dingen opmerkt en een goede analyse kan maken. Een vrouw die observeert en daarna alles verwerkt in een gedicht, een tekst, een schilderij. Die de stilte opzoekt omdat haar innerlijke wereld al zo rijk is en ze nu even geen externe prikkels nodig heeft. Die graag tijd alleen doorbrengt om daarna enthousiast haar nieuwe inzichten te delen met vriendinnen.

Veel vrouwen missen zelfvertrouwen om te doen wat ze willen doen. Ze weten dat ze heel wat in mars hebben én tegelijk aarzelen ze om zich uit te spreken. Ze zijn overtuigd van hun inbreng maar tegelijk beseffen ze niet hoe sterk ze anderen inspireren en motiveren. Ze spreken vol vuur over hun laatstgelezen boek en de inzichten die ze kregen maar tegelijk twijfelen ze of hun idee waardevol genoeg is voor een breder publiek.

De tijd is rijp. Het moment is nu. Tijd om stevig in je eigen schoenen te gaan staan. Tijd om te beseffen dat die schoenen prachtig en waardevol zijn. Tijd om met die schoenen de wereld in te stappen en te stralen.

In de ‘Clan van Wilde Vrouwen‘ gaan we in 8 bijeenkomsten samen aan de slag. Je leert te vertrouwen op je intuïtie en je krijgt concrete handvatten om jezelf te ‘ont-dekken’.
Zodat de rebel in jou niet meer ondergronds hoeft te gaan.

We are calling

We are calling the Grandmothers

Mothers

Sisters

Aunts

Daughters


The wild women

The crones

The seers and midwives

The dancers and the singers

The weavers and the painters

The mountain and desert women

The soul summoners

The water carriers

The tenders and feelers of Earth

The ocean women who are rising the tide

The fire women who are ready to roar

The girls who already breathe consciously with the trees

and the Elders who choose to sing the song that ends the desecration of our world –


We are calling you to to rise together now –

You are invited – to unite and awaken

to who and what you really are,

on behalf of the forests, on behalf of the trees,

on behalf of Life.


Helpt het?

’t Is misschien een rare vraag, maar helpt dat? Ik bedoel….dat wat je doet, die behandelingen, helpt dat eigenlijk?

Deze vraag kreeg ik deze morgen nogal stuntelig voorgeschoteld.

Want eigenlijk vroeg de man aan mij: is het gebakken lucht wat je verkoopt? Ben je een charlatan, een oplichter die brave mensen het geld uit hun zakken klopt?

Ik heb even geglimlacht en gezegd dat mijn klanten het beste bewijs zijn dat het helpt. Want moesten ze er geen baat bij hebben, dan kwamen ze niet terug. Zij die piekerden en kringetjes draaiden met hun gedachten. Zij die angsten hadden en niet meer konden slapen. Zij die met een burn-out te maken hadden omdat ze maar bleven op hun tanden bijten, zij die moe waren van alle eisen en verwachtingen die ze overal voelden, ook van zichzelf. Zie die niet meer voelden waar hun grenzen lagen, of zelfs maar dát ze een grens hadden, zij die verdriet en diepe pijn meesleurden, en toch weer elke dag gezorgd hadden dat de kinderen op tijd in school waren en dat er warm eten op tafel stond.

Ja, meneer, het helpt dus echt wel als er iemand tijd neemt voor jou. Als iemand met aandacht en liefdevolle stilte jouw verhaal aanhoort, ook al gebruik je niet veel woorden. Als er soms na jarenlange vanzelfsprekendheid eindelijk iemand jou echt ziet. Als iemand jouw lichaam de kans geeft om tot echte ontspanning en diepe rust te komen. Als je leert om vanuit je hoofd te komen en weer je volledige lijf te voelen en te bewonen. Ja, het helpt echt wel.

En ach, ik snapte de vraag wel, het is soms wat nieuw en onwennig allemaal. Want energetisch…dat is zo’n nieuwe, misschien moeilijke term. Wat is het eigenlijk? Kijk, we hebben allemaal wel eens gehad dat we bezig zijn met iets en plots opkijken en dan merken dat er iemand kijkt naar ons. Recht in ons gezicht. De reden waarom je opkijkt, is omdat je dit gevoeld hebt. Je hebt energetisch iets waargenomen.

In feite wisselen we constant energie uit met elkaar en met onze omgeving, alleen beseffen we het bijna nooit. En toch, een boswandeling doet ons deugd. Bloemen maken ons vrolijk. Boodschappen doen in een drukke winkel maakt ons vermoeid. Sommige mensen geven ons een uitgeput gevoel, bij anderen is het altijd supergezellig. Allemaal energie-uitwisselingen.

Dus de stuntelige vraag van deze morgen? Tsja, ik ben de man eigenlijk dankbaar voor zijn eerlijkheid. Ik had meteen een aanleiding om deze blog te schrijven ;-).

Winter!

Winterseizoen, aah, zalig die winterwandelingen, warm ingeduffeld en stevig doorstappend. De vrieskou die je wangen doet tintelen en je neus doet lopen. En je keel doet pijn, je ogen tranen, en je snottert al de godganse dag de ene na de andere zakdoek vol. Gelukkig is je man gespaard gebleven, en kan hij je straks wat soigneren.

Nu je erover nadenkt, het lijkt wel vaker alsof die virussen het alleen op jou gemunt hebben. Als er maar een zuchtje koude wind passeert, heb jij het zitten. Terwijl hij in zijn T-shirt op zijn gemak de auto wast, en nergens last van heeft. Hoe komt dat toch….?

Enkele jaren geleden was het bovenstaande een terugkerend patroon bij ons thuis. Nu ben ik nog altijd wel een koukleum, maar dat ziek zijn? Dat is serieus verminderd.

Wat is er dan gebeurd? Ben ik een soort superwoman geworden die nooit meer ziek kan worden? Heb ik een wonderpil gevonden? Of een geheim kruid uit het regenwoud bemachtigd?

Nee, natuurlijk niet.

Ik heb geleerd dat body en mind samen hangen. Dat er een samenhang is tussen wie ik ben, wat ik doe, en mijn omgeving. Een zeer hechte samenhang, vergelijkbaar met een zeepbel in het badschuim, langs alle kanten verbonden met andere zeepbelletjes. Waarbij alles invloed heeft op alles.

En dus als ik zelf niet ‘juist’ zit, in het verkeerde badschuim zeg maar, ben ik veel vatbaarder voor kwaaltjes en ziektes. Het werk dat ik nu doe is voor mij veel ‘juister’ dan mijn vorige jobs. Ik omring me met andere mensen dan vroeger (vrienden, collega’s,…,) allemaal veel ‘juister’ voor mij. Maar ook kleinere dingen zoals de boeken en tijdschriften die ik lees, de keuze om al dan niet TV te kijken, en meer nog: welke programma’s ik bekijk, de feed op mijn social media accounts,.. allemaal gekozen om mij te voeden, te inspireren, een goed gevoel te geven.
Ook mijn eigen mindset is belangrijk: mijn innerlijke criticus wordt veel vaker dan vroeger het zwijgen opgelegd en ik ben veel milder geworden voor mezelf.

Kortom: ik leef meer mijn eigen leven.

Wees dus alert voor de signalen die je lichaam jou stuurt, en durf te kijken naar het badschuim dat niet helemaal oké is voor jou. Want als je luistert naar de fluisteringen van je lichaam, hoeft het niet te schreeuwen.

Zelf heb ik een behoorlijk lange weg afgelegd, en ooit heeft mijn lichaam ook tegen me moeten schreeuwen. Op mijn weg heb ik verschillende tools geprobeerd en uitgetest. Zodat ik nu als een vrolijk eendje kan rondkijken in mijn badschuim en weten wat werkt voor mij, en wat niet.

Ben je ook zoekend naar meer passend badschuim? Heb je vragen over één of meerdere aspecten van je leven? Wil je verandering hierin, maar weet je nog niet hoe? Of komt het allemaal wat té veel en té snel op je af? Ik kan je hierin begeleiden, en samen met jou de stappen zetten die je nodig hebt om je beter in je vel te voelen.

Verdriet

Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam. 
Ze was wel al tamelijk oud maar haar loop was licht en haar glimlach had de frisse glans van een onbezorgd meisje. 
Bij een ineengekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden . 
Ze kon niet veel herkennen. 
Het wezen dat daar in het stof op de weg zat, leek bijna figuurloos.
Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen. 
Ze bukte zich en vroeg “Wie ben jij?”
Twee ogen keken moe omhoog.
“Ik? Ik ben het Verdriet.” fluisterde een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen. 
“Och, het Verdriet! “, riep de kleine vrouw blij alsof ze een oude bekende begroette.
“Je kent mij?” vroeg het Verdriet wantrouwend. 
“Natuurlijk ken ik jou. Steeds weer heb je mij een stuk op mijn weg begeleid”. 
“Ja maar, stotterde het Verdriet, waarom vlucht je dan niet voor mij?” “Waarom zou ik voor je vluchten, mijn liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt !?
Het Verdriet zuchtte even en bleef stil.
‘Maar, vervolgde de kleine vrouw, ik wil jou iets vragen: waarom zie je er zo moedeloos uit?’
“Ik… Ik ben verdrietig” antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem.
De kleine oude vrouw ging naast haar zitten.
“Je bent dus verdrietig” zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. 
“Vertel me eens wat jou zo bedrukt.”
Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. 
“Ach, weet je, begon ze voorzichtig, het is zo. Niemand mag mij. 
Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje bij ze te blijven. Maar als ik kom, schrikken ze terug. 
Ze zijn bang voor mij en mijden me als de pest.”.
Het Verdriet slikte hard. “Ze hebben zelfs spreekwoorden uitgevonden waarmee ze me willen verbannen. 
Ze zeggen “Ach, het leven is een groot feest”. En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. 
Ze zeggen “Geërgerd is datgene wat hard maakt”. 
En dan krijgen ze hartpijnen. 
Ze zeggen “Je moet je maar bij elkaar houden” En ze voelen het getrek in de schouders en de rug. 
Ze zeggen “Alleen zwakkelingen huilen”.  En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. 
Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen.”
“O ja, bevestigde de vrouw, zulke mensen ben ik al vaker tegen gekomen.’! 
Het Verdriet zakte nog verder in elkaar.
“En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. 
Als ik heel dicht bij ze ben, kunnen ze zichzelf ontmoeten. 
Ik help hen een nest te bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen.” Wie verdrietig is, heeft een erg dunne huid.
Het leed breekt weer op als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toelaat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. 
Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. 
Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen.”
Het Verdriet zweeg.
Haar huilen was eerst zwak, toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld. De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. 
“Huil maar, Verdriet” fluisterde ze liefdevol. 
“Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. 
Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. 
Ik zal je begeleiden zodat de moedeloosheid niet meer aan de macht is.”
Het Verdriet stopte met huilen.
Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe metgezellin verbaasd aan. “Maar .. …maar.. wie ben jij eigenlijk?” 
“Ik?”, vroeg de kleine oude vrouw grijzend, maar daarna lachte 
ze weer onbezorgd als een jong meisje.
“Ik? Ik ben de Hoop. “

Sister

To my Sisters 💙💚💛❤

I have a sister whose voice is soft 
her laughter sweet
and her lap a gentle space to land.
Her song is kindness.


I have a sister whose ways are true 
like a sword, she pierces the heart of darkness 
and her courage illuminates the world.


I have a sister
she’s still asleep, not awake yet to her magic
and her love is pure devotion.
She is my favorite simple love.

 
I have a sister 
who I watch from afar
She counsels me through the wonders of the path
reminding me that I know where to go.

I have a sister
this one so bravely offers her pain 
her blood drips down
so that the flowers can bloom. 


The love of my sisters flows to all genders
for we are all bonded eternally in the silken arms of the Feminine 

And the Creator, the All that Is,
keeps us all woven in the web of Love.

Jamie Francis

Welke richting ga jij op?

Deze quote kwam ik laatst tegen, en ik vond het zo treffend, dat ik er wat dieper op wil ingaan.

Ook ik heb me jaren suf gepiekerd en in kringetjes gedraaid met mijn gedachten. Had ik maar beter dit gezegd, had ik maar niet op die manier gereageerd, waarom kon die ander niet dit of dat gedaan hebben, was ik maar anders,….

Ik maakte mezelf helemaal zot. Ik was enkel maar het verleden aan het herbeleven, met de focus op wat er verkeerd gelopen was. Ik haalde mezelf naar beneden, was nooit de juiste persoon met de juiste woorden met de juiste daden op de juiste plaats.

Toen ik dat begon in te zien, verminderde die constante stroom van negatieve gedachten in mijn hoofd. Ik had nu wel meer rust en vrede, maar ik analyseerde nog steeds, ik wilde nog steeds begrijpen waarom ik was wie ik was en deed wat ik deed. Inzicht hebben in een situatie, in een karaktertrek hielp me. Dacht ik.

Ik zeg niet dat ik volledig verkeerd redeneerde, maar de focus bleef wel op het verleden liggen. En ja, veel (om niet te zeggen héééél veel) wat in onze kindertijd gebeurt, drukt zijn stempel op ons en vormt ons.

Onze Westerse psychologie is gebaseerd op het achterom kijken en het analyseren. Ook veel therapieën (alternatief of niet) zijn gericht op het herstellen van wat er fout liep in het verleden (en dat verleden kan tot in de baarmoeder teruggaan, en nog eerder).

Maar het blijft achterom kijken, en het zorgt er ook vaak voor dat we in een soort slachtofferrol blijven hangen.

Recent vertelde een leraar me over het beeld van de toekomstige generaties, over hoe wij nu onze verantwoordelijkheid kunnen opnemen om onze rugzak leeg te maken, zodat de toekomstige generaties dit niet meer moeten doen. Ja, het kan zijn dat je moeilijke jeugd hebt gehad, ja, je hebt reeds veel meegemaakt op je levenspad, maar leg de focus op de toekomst, laat wat je doet en zegt geïnspireerd worden door de toekomst. Je laat je als het ware vooruit trekken naar de toekomst.

Want, los van het feit of je nu fysiek kinderen op de wereld gebracht hebt of niet, we zijn allemaal voorouders voor de toekomstige generaties. En voor het welzijn van hen, kunnen we maar beter de best mogelijke versie van onszelf worden.

Ik wens je een schitterende toekomst.

Creation story

door het Hopi volk, uit Arizona

Creation said:
“I want to hide something from the humans until they are ready for it.
It is the realization that they create their own reality.”

The eagle said,
“Give it to me. I will take it to the moon.”
The Creator said, “No. One day they will go there and find it.”

The salmon said,
“I will bury it on the bottom of the ocean.”
The Creator said, “No. They will go there, too.”

The buffalo said, “I will bury it on the Great Plains.”
The Creator said, “They will cut into the skin of the earth and find it even there.”

Grandmother who lives in the breast of Mother Earth,
and who has no physical eyes but sees with spiritual eyes, said
“Put it inside of them.”


And the Creator said, “It is done.”

Een wijze m/v/x

Een wijze zei: Volg je hart en volg jouw passie..

Ik vroeg de wijze: hoe kan ik mijn hart volgen als het mij constant leidt naar liefdesverdriet en teleurstellingen?

De wijze lachte en zei: Lief mens, jouw hart is niet degene die jou leidt naar liefdesverdriet en teleurstelling. 
Het zijn de verwachtingen die je creëert van het leven, door de verhalen die rond gaan dat geluk buiten je is te vinden en dat de ware liefde ergens buiten op jou aan het wachten is. Het is een hele mooie gedachte voor hoop.

Ik vroeg de wijze: Hoe zit het dan met ware liefde en succes?

De wijze lachte weer en zei: De wereld buiten probeert je wanhopig te overtuigen hoe succes eruit ziet, wat liefde is en waar je dit kunt vinden. 
Het enige wat ze in het geheel eruit laten, is dat geluk en liefde niet buiten je te vinden is. 
Dit is de reden waarom je constant op zoek gaat en constant teleurgesteld raakt.

Het begint allemaal bij zelfliefde. Zelfliefde is onvoorwaardelijk van jezelf houden. 
Door zelfliefde word je allereerst gelukkig met jezelf en dit vormt een basis voor zelfrespect, acceptatie en balans.

Een grote kracht van bewustwording is zelfrealisatie. Zelfrealisatie dat je “al” gelukkig bent. 
Door zelfrealisatie zal je ook dingen gaan aantrekken die jou daadwerkelijk in deze staat kunnen gaan brengen. 
En hoe je naar de wereld kijkt is heel belangrijk: is het glas half vol of half leeg.

Vergeet niet dat aan het einde van de streep, jij degene bent die overal een betekenis aan geeft. 
Op deze manier word je bewuster van de invloed die je hebt op jouw realiteit. En dit is hoe je langzaam terug gaat naar je natuurlijke staat waarmee je bent geboren.

Je bent gecreëerd uit liefde en daarom ben jij liefde. Als je onvoorwaardelijk van jezelf houdt, kan je ook onvoorwaardelijk van iemand anders houden.

De truc wat ze met mensen hebben uitgehaald is om mensen te laten denken dat de verantwoording van hun geluk bij iemand anders ligt dan bij zichzelf. Dit is een valse belofte en het is niks meer dan een illusie.

De mooiste dingen in het leven zijn heel simpel, kijk maar naar de natuur. 
Alles werkt in harmonie samen om datgene te vormen wat wij noemen “de natuur”. Niets wordt misleid, alles “is” en bloeit.

Ik vroeg de wijze: Hoe kan ik terug gaan naar mijn natuurlijke staat, als mijn hart is gebroken?

De wijze glimlachte en zei: Jouw hart is niet wat gebroken is maar jouw wil en jouw verwachtingen van het leven. 
Jouw hart is juist degene die de waarheid weet en dat is dat jij niets hoeft te zoeken of te verdienen.

Datgene wat je zoekt heb je al en dat is verbondenheid in liefde en niemand kan dat van je afpakken. 
Jij bent degene die acuut kan beslissen om uit de cyclus van angst te stappen en het leuke ervan is dat je van niemand toestemming nodig hebt.

Jouw hart weet allang de waarheid.
De waarheid dat jij uit liefde gecreëerd bent, want het was er elke keer bij. 
Jouw hart is niet wat beschadigd is, het is jouw zelfvertrouwen en geloof. 
Jouw hart juist is datgene waar je altijd op terug kan vallen, omdat het jou nooit zal misleiden.

Ik vroeg de wijze: Hoe kan ik leren om naar mijn hart te luisteren?

En de wijze antwoordde: Jouw hart spreekt met je op diverse manieren en de meeste voorkomende manieren zijn jouw intuïtie en gevoel. Je kan het het beste horen in momenten van stilte.

Ik zei tegen de wijze: dank je wel voor deze mooie woorden.
De wijze zei: Geen dank, ik ben blij dat je me weer heb gevonden en ik heb nooit aan je getwijfeld. 
Kom dansen met mij in het heden en laat al jouw oude herinneringen los, hoe dingen zouden moeten zijn. Volg mij en ik laat je de echte wereld zien…

Ik was verwonderd en keek nog eens goed. En toen zag ik het.
Die wijze m/v/x is mijn hart…

Bron: Aldrich Arunde.

Vertel het zaadje niet

Vertel het zaadje niet
Dat het een bloem moet worden
Dat het hard moet werken
Goed moet luisteren
En zich voorbeeldig moet gedragen
Zich moet haasten voordat
De andere bloemen te hoog zijn en
Boven hem uittorenen
Hem de zon ontnemen

Maak het zaadje niet klein
Door te zeggen dat het maar een zaadje is
terwijl er een wereld aan bloemen in hem leeft
Vertel het zaadje niet hoeveel het moet drinken
Hoeveel het moet zonnen
Hoeveel het moet groeien
Wat het moet worden

Vertel niet
Dat breken niet de bedoeling is
Dat hij heelhuids aan moet komen
En vraag je dan niet af
Of hij wel de goede kant op gaat
En hoe hij dat zo zeker weet dan

Vraag het zaadje niet
Wat zijn plan is
Welke kleur zijn bloem word
En hoe hij daar gaat komen 
Zo hoog
En waar hij denkt
die kleur vandaan te halen
Uit die gele zon? Of de bruine grond?

Vertel het zaadje niet dat hij pech heeft
Verkeerde ouders of
Verkeerde grond
Te weinig regen
Of te veel zon

Vertel het plantje niet dat het niet goed groeit
Te krom te langzaam te raar
Dat de blaadjes er gek uitzien
Of te veel aan een kant staan
Dat hij gek danst
Of geen kans heeft 
Slechts om vertrapt te worden
Opgegeten
Opgegeven

En vertel hem uiteindelijk niet
Dat de bloem de verkeerde kleur heeft
Omdat de bloemen om hem heen anders kleuren
Of dat hij verkeerd ruikt
Niet zoet genoeg is of te veel op een ander lijkt
Dat geen vlinder of bij naar hem omkijkt

Vertel het zaadje slechts
Hoe mooi het is
Hoe eigen
Hoe echt

Vertel het zaadje 
Dat hij uniek is
Er nooit eentje was zoals hij
En dat dat nou juist zo prachtig is
Dat we zo benieuwd zijn naar
Hoe je groeien zal 
En wat je brengen zal en
Dat de aarde je draagt
De zon naar je lacht 
En het water je voedt
Dat we blij zijn dat je er bent
Op precies de goede plek
Met precies de goede manier van zijn
Dat de wei nog net wat mooier is
En dat je daar samen zal staan
Met al die anderen
Die net zo prachtig uniek zijn als jij
En precies dat maakt het
Goed

Zachtjes regent het
Op de grond
En er is geen haast
Je voelt vanzelf
Wanneer je breekt en open gaat en 
Onthoud 
Dat wat je bent nooit vergaat
Hoe je ook groeit of breekt of bloeit
Wees Welkom

~Esther van Nieukerke~

Dit is een blog van Ann Nollet – Innerpower
Ik help hooggevoelige mensen om via hun lichaam opnieuw rust en kracht te vinden.

Ken je mensen voor wie dit artikel interessant kan zijn? Stuur het dan zeker door (waarvoor mijn dank!)

Mijn activiteiten in een notedop:

Energetische behandeling: Access Bars of Reiki, kan al dan niet gekoppeld worden aan een coachinggesprek. Op afspraak.

Latifa meditatie: begeleide meditatie om tot rust te komen en stil te staan bij je eigen drijfveren. Elke 2e donderdag van de maand

Vrouwencirkel: verbindend samenzijn voor vrouwen, elke 3e dinsdag van de maand.

Vuurritueel – loslaten: ritueel om met een concreet gebaar afscheid te nemen van iets en/of iemand. Elke 4e donderdag van de maand.